Evoluons De evoluongrafiek of kortweg de evoluon brengt uitdrukking aan het gedachtengoed van Pieter Kooistra. De evoluongrafiek als levensspiegel Door alle tijden heen is kunst een spiegel van de tijd waarin we leven. De evoluongrafiek is de expressie van de noodzaak in onze huidige tijd de vaststaande traditionele vormen los te laten van de onvergankelijke waarden die door alle tijden heen de zin van ons leven bepaald hebben in religie, liefde, arbeid, ethiek, samenleving, vaderland, familie enz.. Meer dan ooit tevoren worden we persoonlijk en collectief voortdurend met levensondergang geconfronteerd door atoomwapens, milieuvernietiging, honger en werkloosheid. Derhalve is het dan ook meer dan ooit noodzakelijk om de zin van het leven in de eigen motivatie te vinden en vanuit het eigen innerlijk vorm te geven aan die universele menselijke waarden. Het persoonlijke en het universele dienen elkaar in jezelf te ontmoeten om bij te kunnen dragen aan de zich steeds vernieuwende wereld, waarin de vervreemding kan worden opgeheven. Waarin je één kunt zijn met jezelf en je medemensen. Leven is relatie en uitwisseling Leven ontstaat via een relatie tussen een man en een vrouw. Innerlijk, creatief leven ontstaat via de relatie van het mannelijke en het vrouwelijke in je ziel, van gedachten en gevoelens. Wie de evoluongrafiek in relatie tot de eigen psychologische, meditatieve en filosofische zelfverdieping gebruikt zal in het object de eigen menselijke werkelijkheid weerspiegeld zien, namelijk dat alles in jezelf en buiten jezelf een voortdurend veranderende relatie is die om een nooit veranderende levenskern in jezelf draait. Als je in een auto, trein of vliegtuig zit verandert alles voortdurend in tijd en ruimte, maar je blijft steeds dezelfde mens. Hoe ouder je wordt, hoe meer je ontdekt dat de geest in jezelf nooit veroudert. Je lichaam wordt ouder, je zielenleven verandert, maar je geestelijke kern blijft hetzelfde. Het verschil is dat je je die kern meer en meer bewust wordt temidden van die alsmaar wisselende relaties tussen gedachten en gevoelens in jezelf en met anderen. De evoluongrafiek wordt aangedreven door een klokwerk waarvan de secondewijzer steeds even stilstaat en weer verspringt. Het statische en dynamische staan in gelijkwaardige wisselwerking, net zoals de draaiende schijf en het vierkant. Het is de eeuwigdurende uitwisseling tussen alle relaties, die ons het onvergankelijke en onveranderbare van de geest (gods) in onszelf bewust maakt. Ons geestelijk bewustzijn treedt meer en meer naar buiten naarmate de relaties tussen gevoels- en denkaspecten in evenwicht komen door gelijkwaardige uitwisseling met elkaar en met het ons omringende leven. Dat betekent dat de androgyne samenleving (een man-vrouw-maatschappij) van gelijkwaardige, maar ongelijke mensen over heel de wereld gestalte moet krijgen. Om die reden propageert de Stichting UNO-inkomen, de uitgeverij van de evoluongrafieken, een psycho-economische wereld-evolutie onder leiding van een herziene Verenigde Naties. De evoluongrafieken worden ook voor dat doel verkocht. Het concept voor een “UNO-inkomen voor alle mensen” is neergelegd in twee boeken: “Voor” (1983) en “Het Ideale Eigenbelang” (1993). Over de kunstenaar Ontwerper van de evoluongrafiek Pieter Kooistra (†1998) was een veelzijdig kunstenaar: beeldhouwer, schilder, fotograaf en schrijver. Zijn beelden zijn een weerslag van het zoeken en vinden van evenwicht en eenheid in de mens dat ook in het letterlijke evenwicht van die beelden wordt teruggevonden. Grote beelden van 5-9 meter hoog zijn te vinden in Tiel, Drunen en Emmeloord. In zijn naaktfoto’s gaat het op andere wijze om hetzelfde element van androgyn evenwicht. Als schilder werkte hij abstract-coloristisch, wat ook in de evoluongrafiek tot uitdrukking komt. Zowel door zeer ingrijpende persoonlijke ervaringen alsook door aanleg en studie interesseerde Pieter Kooistra zich het meest voor het creatieve proces van de geest in de menselijke ziel. Hij vond dat het kunstwerk een middel is tot bewustwording van eenheid in verscheidenheid, zoals het leven zelf. Daarom wilde hij kunst binnen ieders bereik brengen. Deze visie bracht hem ertoe in 1955 de SBK-kunstuitleen op te richten, die later de artotheek als variant kreeg. Gedurende 25 jaar gaf hij zijn beste krachten aan dit werk. Inmiddels (1999) is de SBK, de Stichting Beeldende Kunst in Amsterdam een organisatie met 7 filialen waar in totaal 22.000 kunstenaars hun werken in beheer hebben gegeven. Landelijk zijn er zo’n 100 uitleenpunten. Zijn kunst en zijn werk voor de kunstintegratie zag Pieter Kooistra als oefeningen voor zijn voornaamste taak, waarmee hij in 1974 begon en waar hij tot zijn dood zich met hart en ziel voor inzette: het promoten van een nieuwe creatieve wereldeconomie.